Idea ou execución? O meu xogo e a «Roda da vida»

Cando se me ocorreu o xogo gratuíto «O Pentáculo da Felicidade», non comprobei se tiña competidores. Estaba a resolver a miña propia tarefa interior: entender como ser feliz mantendo o equilibrio entre as distintas áreas da vida. Porque hai moito que non creo que a hiperconcentración poida traer outra cousa que burnout. Teño, xa sabedes, certa experiencia…

Foi despois do lanzamento cando souben que existen conceptos, xogos e cursos parecidos. O máis coñecido é a «Roda da vida» de Paul J. Meyer. Segundo a súa idea, a vida tamén se divide en varias áreas (seis, oito), e a cada unha hai que darlle unha puntuación nunha escala de dez. Non é exactamente o meu concepto; ademais, ten demasiada autodiagnose, e unha persoa é, por definición, unha testemuña sumamente pouco fiable da súa propia vida. Tamén hai cursos de todo tipo, etcétera. Non vou discutir quen se achegou máis á felicidade: é unha pregunta absurda en esencia, porque ese estado é incognoscible para un observador externo. Agora falo doutra cousa.

Os meus amigos e achegados teñen ideas xeniais nos ámbitos máis diversos, da creatividade aos negocios. E xunto con esas ideas adoita vir de serie o medo de que todo iso xa o fixo alguén. E se xa existiu, entón non fai falla realizalo.

Estou categoricamente en desacordo. Ao contrario! Hai que realizalo! A idea é secundaria; a execución é a parte máis importante do proceso de creación. Porque cando creamos algo que inventamos nós mesmos, cambiamos. Mesmo antes do momento de presentarlle ao mundo a nosa obra, xa inflúe en nós, transfórmanos. Escribín e publiquei unha vintena de relatos. Outro cento de textos quedou no caixón. Pero todos eles me cambiaron. Non creo que todos fosen orixinais: o número de argumentos na cultura humana é limitado por principio, como escribiu Borges.

Orixinal ou non, «O Pentáculo da Felicidade» tamén me cambiou: fíxome unha persoa máis profunda, máis atenta ás miñas necesidades. E un pouquiño máis tranquila e, polo tanto, un pouquiño máis feliz.

Se soubese que sobre o tema de manter o equilibrio na vida varios psicólogos escribiran varios libros, conceptos e tests, incluída a xa mencionada roda da vida, iso non afectaría en nada a miña determinación de facer O MEU propio xogo. Porque os libros alleos, os pensamentos alleos e a experiencia allea non substitúen as vivencias persoais.

Precisamente por iso escollín o formato inmersivo dun xogo de ordenador: para que os xogadores obteñan a súa propia experiencia de interacción, en lugar de se limitaren a ler historias sobre como un tal Denís, descoñecido ata agora, batía coa cabeza contra os muros das súas propias limitacións e logo vía un raio de luz abrirse paso por unha greta fresca no ladrillo.

Xogade, gozade á vosa maneira e construíde a vosa propia felicidade!

Deséxovolo de corazón!