Por que a estratexia de «ir sen máis cara ao teu soño» non trae felicidade

Fixen o xogo «O Pentáculo da Felicidade» para darlle a volta ás ideas establecidas sobre a felicidade. Ou mellor dito, para devolvelas á normalidade, porque na nosa civilización todo está posto do revés. Vivimos nun mundo global onde o mercado se volveu, desde hai tempo, moi especializado e de nicho. Os negocios esíxennos unha especialización estreita —xa sexa en enxeñaría, ciencia ou xestión— e nós trasladamos sen sentido crítico os estándares laborais a todo o resto da vida.

Se queres ser feliz, dinnos, vai cara ao teu soño. Relega todo o demais a un segundo plano e vai cara ao teu soño, acádao custe o que custe, e entón serás feliz. Soño, soño, soño. Eu creo que é un disparate. Un soño abarca unha, como moito dúas áreas da vida dunha persoa. O diñeiro, a fama, a realización, os abdominais marcados, un coche novo: todo iso está moi ben, pero non é toda a vida. E mentres alguén, esquecéndose de todo, avanza cara a unha única meta fixada, o resto das súas facetas humanas conxélanse.

Van Gogh reduciu o mundo aos seus cadros e converteuse nun dos pintores máis famosos do mundo. Postumamente. E non se pode dicir que a súa biografía fose tan feliz, verdade? Ou o «club dos 27»: a súa música quedou nos nosos corazóns e na historia da humanidade, pero unha persoa feliz non remata a súa vida aos 27 anos. Como tampouco morre por exceso de traballo na propia oficina: saúdos ao «síndrome de karoshi».

Meu pai morreu dun infarto aos 51 anos. Era un motorista respectado, un amigo fiel e un camarada para a súa irmandade motociclista. Nese sentido cumpriu o seu soño máis arelado: atopou a súa xente, coa que se sentía ben. Pero a papá nunca lle chegaba o tempo para ocuparse da súa saúde. Non se quería a si mesmo e compensábao co amor cara aos demais, e… non funcionou.

Pero non quero asustarte: moita xente arránxase para vivir unha vida asombrosamente longa, aínda que infeliz! Mesmo atopan nesa constancia unha especie de consolo particular. Comecei a miña carreira no sector bancario e vin alí unha cantidade incrible de persoas xa maiores cuxa vida se detivera na desesperanza e na espera da xubilación. Non sei que idea as retiña alí, pero eu mesmo fuxín do banco moi rápido.

Non creo na historia da obsesión maníaca por unha idea como fonte de felicidade. Que Moby Dick siga navegando tranquilo entre as ondas. Eu creo no equilibrio. Creo que, se enches cada área da vida, como recompensa obterás tempo, enerxía, ideas e confianza en ti mesmo dabondo para conducirte cara á túa propia felicidade.

A forma máis sinxela de entender e sentir a miña idea é a través dun xogo simple: comparar as estratexias de desenvolvemento gradual, de hiperfoco e de sacrificio, atopar a túa óptima e aguantar o maior tempo posible coidándote. E logo facer o mesmo coa túa propia vida. Sorte!