O que me ensinou crear un xogo

Propúxenme crear «O Pentáculo da Felicidade» para converterme nunha persoa máis feliz. É un adestrador para equilibrar as áreas da vida: axuda a exercitar a habilidade de manter o equilibrio e ensina a non caer nun só aspecto descoidando todos os demais. E esa tarefa, na miña opinión, está cumprida. Durante os tres meses que dediquei a facer este xogo, atravesei unha nova crise de idade e de visión do mundo, e teño claro que sen o xogo custárame máis.

«O Pentáculo da Felicidade» sacoume de apuros tanto como adestrador do equilibrio coma punto onde aplicar a miña enerxía creativa. E, nalgúns casos, tamén como un xeito de fortalecer as miñas relacións sociais e mesmo familiares. Por non falar da súa notable achega ao meu currículo (o traballo!) e á miña autoestima.

Tamén tiven algunhas ideas relacionadas directamente co desenvolvemento de xogos que quero deixar rexistradas nesta entrada. Tras facer o meu propio xogo, comprendín que un xogo non vai da historia, nin da mecánica, nin da arte. Todo iso importa, pero só como complemento de cousas máis profundas.

Un bo xogo debe dirixir a atención e as emocións do xogador. Necesita un equilibrio —non de todo transparente, pero intuitivamente claro— entre o que o xogador pode controlar por completo, o que non pode controlar e o que controla só en parte, gañando pouco a pouco maior capacidade de acción. Debe ter unha idea central: o bastante dinámica para non cansar, pero non rixidamente estática, porque entón o xogo aburre axiña. E debe provocar na persoa emocións intensas. Non sempre boas, pero sempre intensas.

En definitiva, un xogo debería parecerse á vida :)

Agora estou a pensar nun terceiro modo para «O Pentáculo», e tamén nun xogo completamente distinto. Así que todas estas ideas dun deseñador de xogos principiante reúnense neste blog non por casualidade. Son os alicerces do que construirei despois.